{"id":871,"date":"2012-02-06T20:20:57","date_gmt":"2012-02-06T19:20:57","guid":{"rendered":"http:\/\/aulad.com\/blog\/?p=871"},"modified":"2012-02-06T21:52:37","modified_gmt":"2012-02-06T20:52:37","slug":"exposicion-teito-pendentes-de-pedro-roman","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/aulad.com\/blog\/2012\/02\/06\/exposicion-teito-pendentes-de-pedro-roman\/","title":{"rendered":"Exposici\u00f3n \u00abTeito-Pendentes\u00bb de Pedro Rom\u00e1n"},"content":{"rendered":"

\"\"

Dende o pasado 16 de Xaneiro, podemos gozar de \u00abTeito-Pendentes\u00bb<\/a>, unha exposici\u00f3n de m\u00f3biles colgantes na que o interiorista e profesor de Aula D<\/a>, Pedro Rom\u00e1n,\u00a0am\u00f3sanos unha pequena mostra do seu traballo. Como complemento, tivemos a oportunidade de realizarllele a pequena entrevista que expo\u00f1emos a continuaci\u00f3n, onde nos desvelou, en primeira persoa, algunhas cuesti\u00f3ns en canto \u00e1 realizaci\u00f3n, motivaci\u00f3n, t\u00e9cnicas empregadas ou proxectos de futuro.
\n<\/em><\/p>\n

\u00bfQue \u00e9 o que te motivou para facer este tipo de \u201celementos\u201d? <\/strong>
\nDende sempre cham\u00e1ronme as cousas que penduran, de facelo dende unha corda xiran primeiro cara a un lado, logo ao outro e as\u00ed ata que finalmente vanse detendo pouco a pouco. Cando combinamos varios elementos uns a partires doutros, ese movemento pasa a seres permanente polas diferentes tensi\u00f3ns en cada tramo do f\u00edo do que penduran. \u00c9 dicir, non acadar\u00e1n o repouso e xirar\u00e1n lentos, cadenciosos, eternos e ca\u00f3ticos. Para que os poidamos contemplar. Quizais a raz\u00f3n para facelos fora poder asistir a ese espect\u00e1culo.
\nA parte pict\u00f3rica da exposici\u00f3n sup\u00f3n a liberaci\u00f3n das leis f\u00edsicas do equilibrio ao tempo que acada as interpretadas ao trav\u00e9s dos sentidos.
\n\u00bfE esta exposici\u00f3n en concreto?<\/strong>
\nCando chegas ao final dun proceso creativo e pensas que o c\u00edrculo xa est\u00e1 pechado, podes facer como m\u00ednimo d\u00faas cousas, unha, empaqu\u00e9talo todo e pasar a outros asuntos que xa ti\u00f1as na cabeza, ou ben po\u00f1elos a proba, liber\u00e1ndoos no espazo que, en definitiva, \u00e9 o seu dereito a teres unha vida e a seres contemplados. \u00c9 dicir, amosalos.
\n\u00bfDende cando te dedicas a realizar m\u00f3biles?<\/strong>
\nUnhas cousas l\u00e9vannos \u00e1s outras. Fai catro anos m\u00e1is ou menos, fixenme cunhas baras de pouco m\u00e1is dun metro de longo, fabricadas a partires de tiras de bamb\u00fa, e utiliceinas para construires unha estructura informal e tridimensional, que logo desfixen para realizares un elemento plano cun cordel do que pendurar as baras m\u00e1is ou menos polo seu centro, compens\u00e1ndoas mediante peci\u00f1as de chumbo que fac\u00edanas cembar pola s\u00faa parte m\u00e1is estreita e mant\u00ed\u00f1anas m\u00e1is ou menos na horizontal ao tempo que adquir\u00edan un car\u00e1cter org\u00e1nico e ingr\u00e1vido. Decateime de que si as afastaba entre elas de xeito que non tropezasen e as liberaba da parede para deixalas xirar libremente no espazo , aquelo era un m\u00f3bil.
\nFai pouco plantex\u00f3useme facer un elemento plano para resolver un paramento estreito e de dous metros e medio de altura. Fixen uns modelos a escala con pauci\u00f1os de non m\u00e1is de trinta cent\u00edmetros de longo sin poderes resistir de novo o impulso de liberalos da parede para que xiraran libremente, aquilo era outro m\u00f3bil, logo debuxei outro e outro resolvendo as diferentes posibilidades de equilibrio e constru\u00ednos a pequena escala. Lembreime daquelas baras longas, baixei \u00e1 floristrer\u00eda do barrio e merquei ducia e media delas para constru\u00edlos outra vez a gran escala, de xeito que foran quen de interactuar activamente co seu contorno e adquirisen outro car\u00e1cter. Se daquela estructura tridimensional non queda nada, o elemento plano para aquela parede estreita ainda est\u00e1 por resolver.
\n\u00bfQu\u00e9 materiais empregas? Polo pouco que sei, para facer un m\u00f3bil, debemos basearnos no \u201cPrincipio da balanza\u201d<\/em>\u2026 \u00bfpoder\u00edas comentar a grandes trazos en que consiste?<\/strong>
\nUtilizo unicamente as baras de bamb\u00fa xa antes citadas como elementos a compensar, pequenos chumbos ou grandes arandelas de aceiro como equilibradores e contrapesos, un simple f\u00edo como elemento de suspensi\u00f3n que ademais debe soportar o peso do conxunto e tam\u00e9n peci\u00f1as met\u00e1licas que fan de roldana nos casos nos que o m\u00f3bil poida modificarse en canto \u00e1s alturas dos diferentes elementos que o compo\u00f1en.
\nAo facer un m\u00f3bil ou cando tratamos de equilibrar algo, estamos a seguires as \u201cleis da balanza\u201d, esto xa o saben os nenos cando xogan nun balanc\u00edn, o de maior peso col\u00f3case preto do eixo de xiro que \u00e9 o punto de apoio, cumplindo aquelo de que unha forza polo seu brazo sexa igual \u00e1 outra polo seu.
\nO equilibrio depende desa lei e, perm\u00edtenos , que os elementos m\u00e1is pesados colocados dun lado do punto de suspensi\u00f3n contrarresten a outros de maior tama\u00f1o e menor peso situados ao outro lado, ou ben xogar coas lonxitudes dos brazos. Dito doutro xeito, a liberdade \u00e9 total sempre que respectemos as leis da f\u00edsica.
\nXa falando en concreto dos \u201cTeitopondentes\u201d, dicir que a inclusi\u00f3n da polea composta perm\u00edteme xogar coas alturas de cada un dos elementos do m\u00f3bil para se adaptares millor \u00e0s proporci\u00f3ns do espazo no que se dispo\u00f1a , de xeito que sexa o propio espectador quen xere a forma do conxunto.
\nA m\u00e1is dos m\u00f3biles que est\u00e1n expostos en Aula D, \u00bftes algunha outra \u201cserie\u201d?<\/strong>
\nNon, nin penso que a faga porque xa te\u00f1o descubertos os seus segredos, outra cousa \u00e9 que calquera d\u00eda faga outro m\u00f3bil. Como dic\u00eda ao principio, unhas cousas levannos a outras ; xa antes daquela estructura tridimensional houbera outras, como exemplo, unha feita cunhas baras de vimbio que topara e que acabouse por chamar \u201cNapilareza\u201d<\/em>. Estaba adicada a Pilar, en efecto era unha natureza a\u00ednda que non queriamos que fose morta. Logo observando as formas das polas das \u00e1rbores comecei a intuir articulaci\u00f3ns esquel\u00e9ticas e formas antropom\u00f3rficas que unidas con cordeis, xeraban anatom\u00edas moi expresivas \u00e1s que ir\u00f3nicamente din o calificativo de est\u00e1tuas. Quero dicir que todo forma parte dun mesmo percorrido, o que faga m\u00e1is adiante deber\u00e1 de seres outra cousa.<\/p>\n