{"id":2416,"date":"2012-06-13T18:13:35","date_gmt":"2012-06-13T16:13:35","guid":{"rendered":"http:\/\/aulad.com\/blog\/?p=2416"},"modified":"2012-06-27T11:09:22","modified_gmt":"2012-06-27T09:09:22","slug":"muelles-proxecto-persoal-de-fotografia-por-daniel-chapela-cordeiro","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/aulad.com\/blog\/2012\/06\/13\/muelles-proxecto-persoal-de-fotografia-por-daniel-chapela-cordeiro\/","title":{"rendered":"Muelles : proxecto persoal de fotograf\u00eda por Daniel Chapela Cordeiro"},"content":{"rendered":"

http:\/\/www.flickr.com\/photos\/adblog\/7285213082\/in\/photostream<\/p>\n

Baixo o t\u00edtulo Muelles<\/em>, Daniel Chapela Cordeiro, alumno de fotograf\u00eda do \u00faltimo curso de Gr\u00e1fica Publicitaria, recolle imaxes representativas dos diferentes peiraos nos que pasou parte da s\u00faa infancia e que hoxe en d\u00eda est\u00e1n abocados a desaparecer.
\nNo breve texto que se exp\u00f3n a continuaci\u00f3n, o autor trata de explicarmonos un pouco m\u00e1is sobre a s\u00faa serie, que, neste caso, consta de 17 imaxes.<\/p>\n

<\/p>\n

\u00bfQue acontece cando sabemos que algo vai desaparecer? \u00bfCando entra nunha etapa de decadencia e decat\u00e1monos de que \u00e9 irremediable a volta atr\u00e1s, quedando como un recordo, unha sombra do que foi?
\nNese momento, cando te decatas de que est\u00e1 a rematar comezas a ver cara a atr\u00e1s, a recompilar eses recordos prezados, collendo forzas para o adeus definitivo.
\nAlgo parecido \u00e9 o que me acontece cos peiraos, a desaparici\u00f3n destes, \u00e9 cada vez \u00e9 m\u00e1is acusada, moitos deles por falta de uso, outros porque quedar\u00e1n inclu\u00eddos dentro doutros moito maiores e con usos totalmente distintos.
\nDende a mi\u00f1a infancia pasei d\u00edas e d\u00edas, pescando, xogando ou simplemente tomando o sol e charlando nun destes peiraos. Ao ver que cada vez desaparecen e faise m\u00e1is dif\u00edcil encontralos doume conta das sensaci\u00f3ns que me transmit\u00edan e a\u00ednda hoxe en d\u00eda me seguen transmitindo. Cando est\u00e1s nun destes sentes unha sensaci\u00f3n de calma, sosego, plenitude e admiraci\u00f3n.
\nRecordo os d\u00edas no peirao, o sol, a brisa e o mar, aquel arrecendo a mar que o ench\u00eda todo, d\u00edas de felicidade. Os d\u00edas de tormenta amplificabanse vendo o mar picado, as ondas chocando contra as rochas, as nubes negras, creando un ambiente sublime que me deixaba impresionado. O adeus \u00e9 inevitable pero sempre\u00a0 quedaranme os meus recordos, as mi\u00f1as imaxes que agora comparto, imaxes que mostran alg\u00fans dos poucos peiraos que quedan e aqueles tesouros que nos podemos encontrar neles, esas arandelas de amarre, as cordas, as redes que co paso do tempo avellentan xunto ao seu dono, o peirao. Un envellecemento que o leve talvez\u00a0 ao seu final pero que parece embelecelo cada d\u00eda que pasa.
\nSer\u00e1 un adeus, pero non de todo real, pois sempre estar\u00e1n na mi\u00f1a memoria.<\/p><\/blockquote>\n