{"id":2400,"date":"2012-06-25T09:08:41","date_gmt":"2012-06-25T07:08:41","guid":{"rendered":"http:\/\/aulad.com\/blog\/?p=2400"},"modified":"2012-06-25T12:48:45","modified_gmt":"2012-06-25T10:48:45","slug":"morrina-proxecto-persoal-de-fotografia-por-claudia-silva-gonzalez","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/aulad.com\/blog\/2012\/06\/25\/morrina-proxecto-persoal-de-fotografia-por-claudia-silva-gonzalez\/","title":{"rendered":"Morri\u00f1a : proxecto persoal de fotograf\u00eda por Claudia Silva Gonz\u00e1lez"},"content":{"rendered":"

http:\/\/www.flickr.com\/photos\/adblog\/7285071550\/in\/photostream<\/p>\n

Morri\u00f1a \u00e9 o proxecto persoal de Claudia Silva Gonz\u00e1lez, que mostra unha serie de 16 imaxes a xeito de postal intentando reconstru\u00edr, a trav\u00e9s destas, os diferentes recordos e vivencias na s\u00faa vila natal: Cambados.
\nNo texto que acompa\u00f1a \u00e1s postais, expl\u00edcanse as diferentes influencias \u00e1 hora de levar a cabo este proxecto (exposto ata o d\u00eda 1 de Xu\u00f1o en Aula D<\/a>) e inc\u00eddese nunha nostalxia que, segundo a autora, foi e ser\u00e1 a que lle recorde a persoa que \u00e9 hoxe en d\u00eda.
\n<\/p>\n

Hoxe en d\u00eda vivimos nun mundo repleto de imaxes, a cultura visual ch\u00e9ganos de todas as partes: a televisi\u00f3n, a prensa, internet. Son s\u00f3 uns cantos medios que nos axudan d\u00eda a d\u00eda a aumentar a nosa enciclopedia persoal de imaxes. Por iso mesmo, eu non podo dicir que tivese unha influencia marcada \u00e1 hora de facer este proxecto, porque estou sometida constantemente a un mundo enteiro de co\u00f1ecemento e cultura visual. Non sei se escoll\u00edn inconscientemente algunha instant\u00e1nea dun lado ou doutro, porque buscalo ser\u00eda imposible, e porque haber\u00eda moitas imaxes que poder\u00edan seres exactamente iguais \u00e1s mi\u00f1as. Non o sei. Se tivese que escoller alg\u00fan tipo de influencia que tivese marcado o meu traballo, escoller\u00eda o estilo de crear das novas redes sociais.<\/p>\n

Estes \u00faltimos anos estiven, por primeira vez, exposta a estas p\u00e1xinas, nas que te incitan a centrarte en ti mesmo, chegando a crerte demasiado importante, moitas veces intentando inculcarche un chisco de narcisismo que non che\u00a0 conv\u00e9n, a pesares de que poida gustarche sentirte tan relevante e co\u00f1ecido. Entre estas redes hei de destacar a rede social Flickr<\/a>. Sub\u00edn a mi\u00f1a primeira foto hai m\u00e1is dun ano, e o seu funcionamento enganchoume, pod\u00edas acceder a un n\u00famero ilimitado de imaxes de xente de todo o mundo, e pod\u00edas esperar con anhelo que algunha das t\u00faas creaci\u00f3ns fose vista e admirada por moita xente. E cando o consegu\u00edas, crec\u00eda en ti unha gran fonte de inspiraci\u00f3n e, por que, non apoio moral, que te incitaba a seguir e seguir subindo imaxes, alimentando unha e outra vez, esa ansiedade que che ped\u00eda que te expresases e que te co\u00f1ecesen.<\/p>\n

Dentro desta rede social, hai unha serie de estilos moi variados, pero a maior\u00eda te\u00f1en en com\u00fan a mesma cousa, son formas de expresarse de cada persoa, fotograf\u00edas, debuxos, colaxes, esculturas, traballos que conte\u00f1en en si unha gran parte do seu creador, que un sen o outro quizais non se completen, e que te\u00f1en a s\u00faa pequena historia detr\u00e1s. En xeral, son imaxes que fan que te mergulles nun mundo marabilloso, cheas de emoci\u00f3ns, de detallismo e de intereses que, a non seres que vivas unha vida de rosa, non adoitas ter, ou m\u00e1is ben fixarse neles. Ou polo menos, \u00e9 as\u00ed como o vexo eu.
\nO meu proxecto ten moito en relaci\u00f3n con todo isto, son imaxes dunha vida coti\u00e1, enxalzadas, repetidas, capturadas para un espectador que non deixo de ser eu mesma, e a\u00ednda que invite a outra xente a velo, estas imaxes son tan persoais, que non deixan de seres parte de min mesma, son un eu de hai anos que xac\u00eda esquecido e quere que o recorde. Outras influencias, somerxidas en algunha que outra revista de fotograf\u00eda contempor\u00e1nea, poder\u00edan seres Rinko Kawauchi<\/a>, fot\u00f3grafa xaponesa, que se centra en sacar os mellores recordos da s\u00faa infancia, da s\u00faa vida coti\u00e1 e da s\u00faa familia. Ten imaxes que se centran moito nos detalles, en miradas, en engurras, no tacto, en pequenos anaqui\u00f1os de realidade coti\u00e1, como unha Am\u00e9lie xaponesa que goza de cada pequeno detalle que lle outorga o mundo. Outra fot\u00f3grafa coa que me poder\u00eda relacionar \u00e9 Martina Hoogland<\/em>. Esta artista sueca ten un traballo titulado Demasiado cerca<\/em>, do que sen d\u00fabida podo sacar algunhas caracter\u00edsticas com\u00fans co meu, pero non na est\u00e9tica, sen\u00f3n no significado que ten detr\u00e1s da imaxe. Ela fala de volver \u00e1 casa despois de bastante tempo, de reencontrarse coa s\u00faa familia e o seu lugar de orixe, fala de nostalxia, nostalxia cara aos obxectos, a paisaxe e as persoas.
\nIsto \u00e9 unha vista moi por enriba do seu traballo, pero \u00e9 que son estas as pricinpales caracter\u00edsticas que podo relacionar co meu proxecto. En definitiva, o meu proxecto, ao que chamei Morri\u00f1a<\/em>, fala de nostalxia, pero non unha nostalxia calquera, fala de morri\u00f1a, de morri\u00f1a galega, que \u00e9 esa forte vinculaci\u00f3n que sentimos os galegos cara \u00e1 nosa propia terra, \u00e1s nosas ra\u00edces e \u00e1 nosa xente, e que cando nos falta,\u00a0 sent\u00edmosnos sen forzas, tristes e incompletos.
\nEste sentimento nace no meu ao estar practicamente todo o meu tempo encerrada no meu cuarto, diante da pantalla do ordenador, sen poder ir ao meu lugar de orixe, Cambados<\/em> e Xil<\/em>, onde est\u00e1 centrado o proxecto, nin poder ver a mi\u00f1a familia tanto como me gustar\u00eda. No meu proxecto, dir\u00edxome a min mesma, record\u00e1ndome continuamente, a trav\u00e9s de postais, de onde ve\u00f1o, e que non podo esquecelo, porque se o fago, unha gran parte de min caese e desaparece. Nas postais represento escenas e lugares que me marcan e que influ\u00edron na persoa que son agora, e que ve\u00f1en dende uns cantos anos atr\u00e1s, pero que seguen a\u00ed, esper\u00e1ndome para cando volva, e que desexo volver ver e vivir.<\/p><\/blockquote>\n