\u00abPerfecta imperfecci\u00f3n <\/em> \u00e9 outro dos proxectos persoais de fotograf\u00eda do alumnado de \u00faltimo curso, co que a autora, Sandra Almeida Rodr\u00edguez, pretende dar a s\u00faa particular visi\u00f3n sobre o corpo humano, neste caso, o feminino, facendo fincap\u00e9 na beleza dos pequenos detalles nos que habitualmente non adoitamos reparar xa que pasan completamente desapercibidos.<\/p>\n
O texto que a continuaci\u00f3n se mostra forma parte das 16 imaxes que compo\u00f1en a obra e intenta explicar, de xeito breve, a filosof\u00eda deste traballo.<\/p>\n
<\/p>\n
Contempla tu cuerpo. \u00bfQue ves? \nSeguro que non saber\u00edas describilo dun xeito obxectivo, deseguida utilizar\u00edas adxectivos cualificativos positivos ou negativos, por\u00e9n a beleza \u00e9 unha noci\u00f3n que dende sempre estivo ligada \u00e1 existencia humana, pero na que moitas veces non reflexionamos xa que a beleza \u00e9 un concepto abstracto, \u00e9 subxectivo.<\/p>\n
\u00bfQuen decide o que \u00e9 fermoso, e o que non \u00e9 digno de seres observado? \nA nosa propia experiencia \u00e9 a que toma esa decisi\u00f3n, a experiencia e a manipulaci\u00f3n visual que constantemente inv\u00e1denos. A mi\u00fado cre que ese ideal de beleza que nos venden, ten e debe alcanzar, provocando que moitas veces n\u00f3s mesmos intentemos ocultar estes aspectos que nos fan menos perfectos, pero m\u00e1is humanos.<\/p>\n
Pero… Que \u00e9 realmente o que fai que sexamos humanos? \nO corpo \u00e9 un obxecto baleiro, abandonado, que non queremos en moitas ocasi\u00f3ns e que modificamos constantemente, pero que en realidade non \u00e9 m\u00e1is que un volume nun plano, un obxecto ao que cando lle quitamos os conceptos de identidade, rostro e mirada\u00a0 estamoslle a anular a alma. Somos obxectos definidos por planos, masas, li\u00f1as e cores, realmente\u00a0o que nos fai persoas, son os sentimentos.<\/p>\n
Con este traballo pret\u00e9ndese ocultar a identidade da persoa retratada, facendo da carne algo m\u00e1is que carne, facendo da pel unha materia e dos contornos unha paisaxe, algo a\u00ednda m\u00e1is abstracto cando se presentan as fotograf\u00edas en branco e negro, polo tanto estamos a definir corpos, neste caso de muller, corpos fragmentados, que dan como resultado imaxes belas, cheas de elementos considerados faltos de beleza, elementos que son ocultados moitas veces pero que est\u00e1n presentes en todos e que nestas fotograf\u00edas son os protagonistas, marcas, enrugas, cicatrices, pelos…<\/p>\n
Volve agora a contemplar o teu corpo, Que ves?…<\/p><\/blockquote>\n
